welten in groningen
Hulde voor de Amsterdamse korpschef Bernard Welten.
Het hoofd van de Amsterdamse politie, dat eerder hoofdcommissaris van Groningen was, hekelde de in zijn ogen beperkte bewegingsvrijheid richting het publiek onder burgemeester Cohen en minister Ter Horst.
Politiemensen in de top moeten veel vaker van zich laten horen.
De rol van de korpschef is drastisch veranderd in de afgelopen tien jaar.
Na de IRT-affaire halverwege de jaren negentig hebben bestuurders veel meer grip gekregen op de hoofdcommissarissen. Oud-korpschefs Nordholt van Amsterdam en Wiarda van Utrecht kregen er van langs door de commissie Van Traa. Ze waren teveel zelfstandig rechercheurs van het veiligheidsbeleid en gaven te weinig blijk van het feit dat ze onder het gezag van het justitie en onder beheer van de burgemeesters staan.
De rol van de politie als uitvoerend orgaan werd meer en meer benadrukt.
Natuurlijk: korpschefs en andere hooggeplaatste politiebazen zijn ook uitvoerders en mogen niet de autonome cowboy uithangen.
Maar dat neemt niet weg dat ze wel een mening mogen hebben naast bestuurders als een burgemeester of een korpsbeheerder. Je moet als korpschef natuurlijk wel lef hebben om die mening te uiten en bovendien visie hebben.
Waarom is het belangrijk om korpschefs te laten praten?
Politiebazen geven de organisatie een gezicht en het is belangrijk om aan de burger te laten zien welke visie ze dragen.
Een korpschef of districtschef moet aan zijn parochie waar hij de leiding heeft, duidelijk maken hoe hij denkt over zaken.
Een tweede punt is het kennisaspect.
Er zijn maar weinig bestuurders en raadsleden die echt kaas hebben gegeten van politiezaken. Laat een korpschef veiligheid- en criminaliteitszaken toelichten en niet bestuurders.
Geef politiebazen de ruimte om het publiek te bedienen.
Tenslotte is het goed dat korpschefs en andere politiemensen in de top hun mening in het openbaar ventileren, zodat er discussie ontstaat.
Met het publiek en met bestuurders.
Die discussie is er steeds minder in dit land waar het saaie poldermodel in alle hoeken en gaten zo nadrukkelijk heerst.
Alles moet maar worden afgestemd en bataljons persvoorlichters springen nerveus als basketballverdedigers voor de politiechefs, om ieder spontaan geluid af te schermen.
Welten heeft een goed punt gemaakt.
De discussie die er ontstaan na zijn uitspraken laten al zien waarom het belangrijk is dat een korpschef publiekelijk zijn mening moet kunnen ventileren.
Politiebazen: spreek!
En wees geen grijze muis.
Mick van Wely
[...] oktober 19, 2009 door rob zijlstra Nu in PD Groningen: Bernard Welten [...]
De essentie van de situatie Welten is dat de kop niet boven het maaiveld uit mag. Eigenheid en ambitie worden niet gewaardeerd. Dat mag geen verrassing zijn in een land waar wanprestatie wordt beloond en middelmaat de norm is.
Het gegeven dat juist de SP in Amsterdam voor het vertrek van de hoofdcommissaris pleit is in dit verband veelzeggend. De partij is niet in staat geweest het interview met Welten te analyseren en het ware probleem te zien.
Feitelijk stelt de hoofdcommissaris dat de communicatie vast zit. Hij tracht te bevorderen dat hier beweging in komt. Het komt mij voor dat dit een aan te moedigen houding is. In zijn kritiek op Cohen is namelijk te lezen dat ten minste twee van de drie leden van de justitiële driehoek te Amsterdam elkaar niet goed verstaan. Wat dit voor de voortvarendheid van de aanpak van criminaliteit te Amsterdam betekent laat zich raden.
En Ter Horst? De reactie van de minister bevestigde het gelijk van Welten. Volgens haar moet hij gewoon zijn mond houden.
Het is niet de bedoeling dat hij problemen aankaart en oplossingen biedt. Daarmee benadrukt hij namelijk het falen van het bestuur.
Welten acht de kans heel klein dat hij nog langer dan twee jaar hoofdcommissaris van het Amsterdamse korps blijft.
Ik zie hem terug in de politiek. Op de hoofdzetel in de “gouden gang” zal in zijn plaats een “tweede violist” worden gezet, een brave volger. De tambour-maître loopt verder, voor de troepen uit.
En Ter Horst, Cohen en de SP? Zij sjokken met zijn allen achter de muziek aan.